کم کاری بانک های متولی، روستاییان فقیر و پرداخت بهره های 100 درصدی

سلیمان میرزاپور رشنو

به جاده ورودی یکی از روستاهای لرستان نزدیک می شوم، کنار جاده مردی در انتظار ماشین ایستاده تا به روستا برود. نگه می دارم وی سوار می شود، از اوضاع کشاورزی در روستا می پرسم، با حالتی بغض آلود میxadگوید: تمام محصولش را باید به جای بدهکاری بپردازد. بیشتر جویا شدم و متوجه شدم که این بینوا تمام دسترنج امسالش را باید بابت پولی که چند ماه پیش گرفته و سود بیش از 100 بررسی از مرجع درصدی طبق کپی رایت آن بررسی از مرجع پرداخت طبق کپی رایت نماید.

باور این موضوع سخت بود، اما متوجه شدم اغلب اهالی روستا با این موضوع دست و پنجه نرم می کنند. از وی خواهش کردم چند نفر از اهالی با وضعیت مشابه را به من معرفی کند، به روستا که رسیدیم با چند تلفن، چند نفر دیگر از اهالی به ما ملحق شدند. بعد از صحبت با این افراد به عمق فاجعه پی بردم.

در فصول سرد کشاورزان به دلیل نیاز مالی و نیز به منظور خرید نهاده های مختلفی مانند کود، بذر و ... مبالغی را از برخی کسبه یک شهر کوچک که فاصله زیادی با روستا ندارد، دریافت می کنند. اما چگونه و با چه کارمزدی؟

مثلا یک فرد به 6 میلیون تومان نیاز دارد. در قبال دریافت این مبلغ فرد متعهد می شود که 10 تن جو به قیمت روز باز بررسی از مرجع پرداخت طبق کپی رایت پول، به فرد وام دهنده(ربا خوار) بپردازد. برای بنده خیلی جالب بود که قیمت جو بیشتر از گندم بوده و با یک حساب سر انگشتی متوجه شدم با احتساب هر کیلو جو به مبلغ 1250 تومان، فرد مذکور می باید حدود 12500000 تومان به فرد وام دهنده باز گرداند، به این معنا که حدود 6500000 تومان فقط سود پول در حدود 8 ماه است.

یکی از اهالی زیر لب به ترامپ لعنت می فرستاد، می گفت که بخشی از سود امسال و گرانی محصول جو به خاطر ترامپ است. دیگر اهالی سخت گیری بانک ها را دلیل اصلی مراجعه به رباخواران می دانستند.

البته اهالی متذکر شدند که افراد دیگری هستند که سود کمتری میxadگیرند اما معمولا اغلب نرخ بهره به همین شکل است.

برایم سوال بود که چرا این افراد از بانک ها وام اخذ نمی کنند؟ که پاسخ هایشان قانع ام کرد، اغلب اهالی امکان دریافت وام را غیر ممکن می دانستند، بنا بر اظهارات آنها، حتی برای اخذ وام های با 30 درصد نرخ بهره نیز، معرفی ضامن معتبر(کارمند رسمی دولت)، صرف وقت زیاد و دوندگی زیاد لازم است.

جالب است بدانید برخی اهالی برای خرید مایحتاج اولیه زندگی مانند قند، چای و ... در فصول سرد سال هم به مغازه دارانی مراجعه می کنند که این اجناس را با بهره ای که خود تعیین می کنند، به فروش می رسانند.

جالب اینجاست که فرد پرداخت کننده وام(ربا خوار) هنگام بازپرداخت پول، به خاطر مشکل شرعی! پول دریافت نمی کند، چرا که فکر میxadکنند که دریافت پول نقد، ربا خواری بوده و حرام است! و فقط جو و در برخی موارد گندم قبول می کنند و کشاورزی که جو ندارد می بایست محصول جو را خریداری و به فرد ربا خوار(که اصلا خود را رباخوار نمی داند) تحویل دهد!

موضوع برایم به حدی حیرت آور بود که به شهر مذکور که یک شهر با جمعیتی کمتر از 5000 نفر است سر زدم، از چند نفر از مغازه دارها پرسیدم اینجا چه کسانی پول با بهره پرداخت می کنند؟ متوجه شدم تعدادی از کسبه و برخی افراد در این شهر کوچک سالهاست که همچون زالو خون زحمت کشان روستایی را می مکند.

اینجا بود که فهمیدم چرا بررسی از مرجع روستاییان طبق کپی رایت روز به روز فقیر تر از دیروز اند و سوالاتی که مدام از خود می پرسم:

نقش بانک های متولی کجای قصه است؟ چرا تا به امروز برخوردی با رباخوارانی که علنی به این کار مشغول هستند نشده است؟ این دور تسلسل فقر و فلاکت افراد تا کجا ادامه پیدا می کند؟

یاد نظریه "سرمایه داری بهره وری" جغرافیدان آلمانی "هانس بوبک" افتادم، این دانشمند اروپایی سالها پیش در مورد بهره وری شهرها از روستاهای اطراف در ایران نظریه ای ارائه داده بود.

بوبک اعتقاد داشت که شهر به عنوان مرکز سازماندهی و مبادله تولیدات روستایی بهره گیر اصلی رشد و توسعه روستاهای اطراف به شمار می رود. نظریه ای که تا آن روز فقط در کلاسهای دانشگاه خوانده بودم و آن روز به چشم خود دیدم که چگونه دسترنج بررسی از مرجع روستاییان طبق کپی رایت به شهر انتقال پیدا می کرد. این نظریه مربوط به قرون 18 و 19 در ایران بود، در قرن 21 چه می کند؟!

و یاد نظریه شهر انگلی افتادم، شهری که از روستاهای اطراف تغذیه می کند و شهری که خون کشاورزان خوردهxadمالک را می مکد.

منبع: هفته نامه رشتاک

آرمانشهر خرم آباد...